Alfred LENICA (1899-1977), Leśne serpentyny, 1963

Alfred LENICA (1899-1977), Leśne serpentyny, 1963
cena wywoławcza
65 000 PLN
cena końcowa
68 000 PLN
sprzedaż warunkowa
Estymacje
75 000 - 90 000 PLN
Pozycja posiada cenę minimalną

olej, płótno; 89 x 146 cm;
sygn. p. d.: Lenica;
opisany z tyłu na płótnie: "LEŚNE SERPENTYNY" / A.LENICA / WARSZAWA / 1963 / 146 X 89.
Obraz wystawiany na wystawie z okazji przyjęcia do Grupy Krakowskiej: Galeria Krzysztofory, 1965.
Proweniencja:
- zakup w Domu Aukcyjnym Lempertz, Kolonia, lata 90. XX w.,
- kolekcja prywatna, Warszawa.

Alfred Lenica to artysta wszechstronny, muzyk i malarz, posiadający rozległy krąg przyjaciół. Mieszkający w Poznaniu, Krakowie i Warszawie. W Poznaniu wraz z Feliksem M. Nowowiejskim założył grupę artystyczną 4F+R (Forma, Farba, Faktura, Fantastyka+Realizm). W Krakowie wziął udział w I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w 1948 roku i ostatecznie, jako jedyny warszawiak, został przyjęty do Grupy Krakowskiej. Z tej okazji również odbyła się w marcu 1965 roku jego wystawa monograficzna w Krzysztoforach. Obrazy z tego czasu, podobnie jak oferowane dzieło, uznawane są za najlepszy okres w twórczości artysty. Po zamieszkaniu w Warszawie w 1974 roku płótna malarza zostały zaprezentowane na indywidualnej wystawie artysty w warszawskiej Zachęcie. Anna Budzałek, z Muzeum Narodowego w Krakowie w następujący sposób charakteryzuje jego twórczość: Od 1955 roku wyklarował się ostatecznie styl malarski Alfreda Lenicy, który będzie mu towarzyszył aż do śmierci. Styl ten był połączeniem taszyzmu, surrealizmu, informelu i drippingu. W tym czasie powstawały obrazy olejne o dużych formatach malowane w technice wypracowanej wcześniej przez artystę (uzyskiwanie prześwitów koloru spod kolejnych warstw farby), którą następnie udoskonalał i rozwijał. Lenica chętnie posługiwał się lakierami oraz farbami przemysłowymi. Artysta podkreślał często, że jego głównym dążeniem jest znalezienie w malarstwie wyrazu dla przeżyć i emocji, które są najbardziej nieuchwytne i trudne do zdefiniowania. Widział w tym podobieństwo malarstwa i muzyki, która także była jego życiową pasją. Klucz do zrozumienia malarstwa Lenicy z lat 60-tych odnajduje się przede wszystkim w swoistym biologizmie. Podobne, biologiczne skojarzenia mieli również inni krytycy, odbiorcy dzieł Alfreda Lenicy, wśród nich znaleźli się m.in. Bożena Kowalska czy Janusz Bogusławski po wspomnianej wystawie w warszawskiej Zachęcie. Natomiast sam artysta, w katalogu do wystawy w Krzysztoforach pisał:
czy sztuka jako motor biologiczny życia jako religia
jako społeczna oraz polityczna funkcja w warunkach
cywilizacji nowoczesnej ma rację istnienia
nie wiem
maluję ponieważ chciałbym wiedzieć.
Źródło:https://mnk.pl/aktualnosci/grupa-krakowska-alfred-lenica; https://www.muzeumkrakowa.pl/wystawy/lenica-krzysztofory-1965-obrazy-lenicy-i-zdjecia-stoklosy



twoje notatki

brak